ေလပူေနပူ
ဘယ္အပူေတြးမထိတ္
ေအးရိပ္မွာ ေခၽြးသိပ္မယ္။
ခရီးၾကမ္း
မၿငီးတမ္းေလ
ႏြမ္းေၾကခဲ့သမွ်
စမ္းေရနဲ႔မွ အပန္းေျဖမယ္။
ႏြမ္းေပမဲ့
ခမ္းေလခဲ့ စမ္းေရ
တမ္းမေျပ
မွန္းေျခနဲ႔ အပူသိပ္ဖို႔ရယ္
ကူရာမဲ့ အရိပ္။
အေဖာ္နဲ႔ ေလွ်ာက္ရဲခဲ့တဲ့လမ္း
အေဖာ္မဲ့ တစ္ေယာက္ထဲလွမ္းေတာ့
ကၽြမ္းထိတ္ဆူ ႀကိတ္ကာထူလို႔
လြမ္းရိပ္ပူ လူေျခတိတ္မွာ
ကူရာမဲ့ စိတ္။
( ၾကာလည္းမေမ့ရက္၊ ရွာလည္းအေတြ႔ခက္ေတာ့တဲ့ ေက်းဇူးရွင္ ဆရာအတြက္ပါ )
No comments:
Post a Comment